สัญชาติแมงป่อง

วันนี้ผมมีเรื่องมาเล่าให้คุณผู้อ่านนำกลับไปคิดอีกเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องของแมงป่องกับกบ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในตอนที่สัตว์โลกต่างชนิดยังพูดภาษาเดียวกันและเข้าใจกันได้ มีสระน้ำแห่งหนึ่งซึ่งมีบัวอยู่มากมายและมีกบอาศัยอยู่ ถัดออกไปไม่ไกลนักมีแมงป่องตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในรูตามโคนต้นไม้

เจ้ากบตัวนั้นพยายามจะหลีกเลี่ยงที่จะไม่เจอเจ้าแมงป่อง เพราะมันอาจถูกแมงป่องต่อยตายได้อย่างที่บรรพบุรุษของมันต้องตายมาแล้วอย่างกลาดเกลื่อน ทั้งที่เจ้าแมงป่องมันก็ไม่กินกบเป็นอาหาร ดังนั้นทุกครั้งที่เจ้ากบจะออกมาจากสระน้ำแห่งนั้นมันจึงขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง (เหมือนลูกน้องหลายๆคนที่ไม่ค่อยอยากจะเข้าใกล้เจ้านายแมงป่อง)

อยู่มาวันหนึ่งหลังจากที่ผลุบๆโผล่ๆอยู่เป็นเวลานานไม่เจอหน้าค่าตากัน ก็บังเอิญคราวโชคร้ายของเจ้ากบและเป็นความโชคดีของแมงป่องที่ทั้งสองมาพบกันโดยบังเอิญ (สังเกตเห็นได้ว่าเจ้ากบสะดุ้งเฮือกส่วนเจ้าแมงป่องยิ้มแป้น) เจ้าแมงป่องเกิดอยากจะข้ามไปฝั่งตรงกันข้ามของสระน้ำเพื่อไปทำธุระบางประการ เจ้าแมงป่องจึงเอ่ยเอื้อนมธุรสวาจาออกไประหว่างที่เจ้ากบกำลังยืนตัวเกร็งเพราะความหวาดกลัวอยู่ว่า

“ท่านกบเอ๋ย เป็นคราวโชคดีของเราเสียเหลือเกิน ที่บังเอิญได้มาเจอผู้สามารถอย่างท่านเวลานี้ในยามที่เราต้องการความเช่วยเหลือ”

เจ้ากบสงสัยที่ว่านอกจากเจ้าแมงป่องจะคอยต่อยเราแล้วมันยังจะมีอะไรให้เราช่วยเหลืออยู่หรือ จึงกล่าวถามกลับไปว่า “แล้วพี่ใหญ่ท่านต้องการสิ่งใดเล่า?”
“เราต้องการจะข้ามไปฝั่งตรงข้ามสระน้ำนั้นเพื่อไปทำธุระเสียหน่อยนะสิ ท่านเป็นผู้ที่เก่งกล้าสามารถสะเทินน้ำสะเทินบกดำน้ำลุยดินได้ เราจึงอยากจะขออาศัยขี่หลังท่านไปยังฝั่งตรงข้ามโน้น ท่านช่วยเราหน่อยจะได้ไหม?” เจ้ากบยิ่งสั่นสะเทิ้มด้วยความกลัวในบารมีเพราะรู้ว่ามันอาจจะต้องถูกต่อยตายลงในวันนี้แน่ๆ ในระหว่างที่ลังเลอยู่นั้นเจ้าแมงป่องจึงเอ่ยเอื้อนเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับเจ้ากบต่อไปว่า
“ดูท่านสั่นสะเทิ้มเช่นนี้ราวกับจะกลัวเราอย่างนั้นหรือ? ท่านไม่ต้องกลัวเกรงสิ่งใดหรอก เรามีธุระจริงๆ จริงอยู่เราเคยต่อยบรรพบุรุษญาติพี่น้องเพื่อนฝูงของท่าน แต่ท่านลองคิดดูซิ หากเราต่อยท่านเราจะข้ามไปถึงฝั่งโน้นได้อย่างไร หรือว่าจะย้อนกลับมาทางนี้ได้อย่างไร?”
“เราไม่เชื่อท่านหรอก ท่านจะต่อยเราอยู่ดีนั่นแหละ”
“เอาเถอะน่า ท่านกบลองไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนดูซิ หากเราต่อยท่านเราก็ต้องจมน้ำตายไปด้วยกับท่านนั่นแหละ แล้วเราจะทำอย่างนั้นไปทำไมกันเล่า?”
หลังจากฟังคำอันหนักแน่นและมีเหตุผลหนักหน่วงเช่นนั้น เจ้ากบก็บังเกิดความมั่นใจ และระหว่างที่ยังไม่ได้ทันตอบอะไร เจ้าแมงป่องก็กล่าวให้เจ้ากบเพิ่มความเชื่อมั่นและลำพองขึ้นมาอีกว่า “เราสัญญากับท่านเลยนะท่านกบ ถ้าท่านให้เราขี่หลังข้ามไปฝั่งตรงกันข้ามแล้วละก็ ต่อไปนี้เราจะเลิกต่อยท่าน และไม่ต่อยพรรคพวกของท่านอีกต่อไป และเราจะให้ท่านเป็นใหญ่ในบริเวณแห่งนี้โดยที่ใครๆก็ต้องเกรงใจท่าน เราจะให้พิษแก่ท่านไว้ส่วนหนึ่งเพื่อเอาไว้ต่อยผู้ที่ไม่ยำเกรงท่าน เพราะท่านมีน้ำใจกับเรา”
เมื่อเจ้ากบจินตนาการตามก็เห็นจริงว่าแมงป่องจะต้องตายไปกับมันแน่หากมันถูกต่อยกลางน้ำนั้น พร้อมทั้งจินตนาการเห็นภาพแห่งความใหญ่โตของตัวเองก็พะยักหน้ารับปากด้วยความเต็มใจกระโดดไปที่สระน้ำแล้วหันหลังให้ ตะโกนกลับไปว่า
“ท่านแมงป่องกระโดดขึ้นมาเลย อย่ามัวช้าเดียวจะเสียการของท่าน”
เจ้าแมงป่องกระโดดขึ้นหลังเจ้ากบตัวนั้นแล้วเจ้ากบก็พาแมงป่องแหวกว่ายลงในน้ำ ระหว่างทางก็พูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกันไป ซึ่งเจ้ากบนั้นก็พยายามว่ายให้นิ่มนวลที่สุดเพื่อเอาใจเจ้าแมงป่อง ส่วนเจ้าแมงป่องก็พูดจาหวานหูน่าไพเราะอย่างยิ่ง
เมื่อใกล้จะถึงฝั่ง เจ้ากบเกิดเจ็บปลาบขึ้นที่กลางหลังอย่างสุดแสนอ่อนแรงลงไปถนัดใจ ระหว่างที่กำลังเจ็บปวดและมึนงงอยู่นั้นมันก็หันขึ้นมามองหน้าเจ้าแมงป่องที่กำลังยิ้มแป้นให้ด้วยความเป็นมิตร แล้วก็ตระหนักได้ว่ามันถูกเจ้าแมงป่องต่อยเข้าให้แล้ว ในระหว่างที่มันกำลังจะจมลงไปพร้อมกับแมงป่อง ด้วยความสงสัยก่อนที่จะลาโลกไปมันจึงหันไปถามเจ้าแมงป่องว่า
“นี่ท่านต่อยเราทำไม ไหนท่านสัญญาแล้ว และนี่ท่านก็จะจมน้ำตายไปกับที่เราตายเพราะพิษของท่านด้วย?”
เจ้าแมงป่องยังคงยิ้มหน้าตาสดใสอยู่แล้วพูดปนเสียงหัวเราะอย่างสะใจว่า
“ก็ข้าสำนึกได้ระหว่างทางว่าข้าเป็นแมงป่องนี่ ยังไงข้าก็ต้องต่อยกบอยู่แล้ว นายอย่าสงสัยไปเลย!”
เจ้ากบสำลักคำพูดออกมาได้ประโยคเดียวก่อนที่ทั้งสองจะจมมิดลงไปในสระน้ำว่า “กูว่าแล้ว!…..”

เรื่องนี้สอนให้ท่านที่เป็นกบจงอย่าไปหลงคารมและลำพองสนองเกล้าไปตามคำของท่านที่เป็นแมงป่อง ส่วนท่านที่เป็นแมงป่องก็ขอให้รู้ว่าท่านจะจมน้ำตายลงไปด้วย หากท่านยังไม่ยอมโอนสัญชาติที่เป็นแมงป่องไปเป็นอย่างอื่น